#BringBackOurKids

In de nacht van 14 op 15 april, alweer ruim twee maanden geleden, ontvoerde Boko Haram honderden schoolmeisjes van een middelbare school in het noorden van Nigeria. Wereldwijd werd met afschuw gereageerd op de ontvoering, die op 5 mei werd opgeeist door de islamitische fundamentalisten van Boko Haram. Ouders en familieleden van de meisjes demonstreerden tegen de manier waarop de Nigeriaanse regering omging met de ontvoering, en eind april sloegen deze protesten zelfs over naar steden als Londen en Los Angeles.

De twittercampagne die eind april op gang kwam zal vrijwel niemand ontgaan zijn. Duizenden mensen riepen op tot vrijlating van de meisjes door te poseren met een A4tje met daarop de hashtag #BringBackOurGirls. Zelfs de Amerikaanse First Lady Michelle Obama postte een foto met deze oproep op twitter.

Ondertussen trekt Boko Haram zich niets aan van de wereldwijde verontwaardiging. Ondanks de beloofde steun van onder anderen de VS, Frankrijk en China aan de Nigeriaanse regering worden nog altijd 223 meisjes vermist. De media-aandacht waar deze meisjes eerst op konden rekenen is verslapt. Niet alleen het wereldkampioenschap voetbal, maar ook een andere ‘spraakmakende’ ontvoering zorgt nu voor spanning en sensatie in de pers.

Wie namelijk op de Wikipediapagina over de ontvoering van de Nigeriaanse schoolmeisjes kijkt bij het kopje See also, zal iets vreemds ontdekken. Onder dit kopje staat namelijk een verwijzing naar een recentere ontvoering, die van drie Israëlische jongens op de Westelijke Jordaanoever, ongeveer een week geleden. Op het eerste gezicht hebben deze twee ontvoeringen vrijwel niets gemeen, en toch zijn er een aantal overeenkomsten. Niet zozeer de twee ontvoeringen komen overeen als wel de internationale media-aandacht en de campagnes op social media om de ontvoerde kinderen vrij te krijgen.

Het interessante aan campagnes op social media is haar onvoorspelbaarheid. Zo vroeg de New Yorkse politie twitteraars om foto’s te posten van goede ervaringen met politieagenten, voorzien van de hashtag #myNYPD. Al gauw verschenen er tientallen foto’s van de NYPD terwijl zij mensen arresteerden en buitensporig veel geweld gebruikten. Niet bepaald de campagne die de NYPD voor ogen had. Zo kom ik op nog een overeenkomst tussen de twee ontvoeringen: beide campagnes werden door mensen aangegrepen om een ander verhaal te vertellen.

De tweet van Michelle Obama lokte veel negatieve reacties uit. Mevrouw Obama maakt zich wel druk om de ontvoering van schoolmeisjes maar de honderden kinderen die in de afgelopen jaren omgekomen zijn bij door haar man goedgekeurde drone-aanvallen op gebieden in Pakistan en Jemen verdienen blijkbaar geen steun, zo was de strekking van de (terechte) kritiek. (Zie deze website voor een interessante visualisatie van drone-aanvallen in Pakistan.)

Datzelfde geldt nu voor #BringBackOurBoys. Groot was de verontwaardiging toen een filmpje opdook van Israëlische militairen die twee onbewapende kinderen doodschieten (zie hier een verslag van Defence for Children). Deze twee jongens komen nooit meer terug. Daarnaast werden in april 196 Palestijnse kinderen opgepakt en vastgezet, 27 van hen waren tussen de 12 en 15 jaar oud.

Boko Haram ontvoert meisjes waarop politici vervolgens gretig gebruikmaken van de verontwaardiging en afschuw, niet gehinderd door de balk in hun eigen oog. Op de Westoever worden drie jongens ontvoerd, waarna de beproefde tactiek van verontwaardiging wordt ingezet. De cynische conclusie luidt dat zowel de daadwerkelijke oorlog als de mediaoorlog uitgevochten wordt over de ruggen van kinderen.

Advertisements