Cycling: Fayoum re-visited

_MG_5903

The road leading from Lake Qaroun to no-where.

Last weekend, during Easter, I went to Fayoum with some friends. We took a microbus from Moneeb (in Giza) and arrived in Tunis, Fayoum, at 11am. In the afternoon we made a short trip from Tunis at Lake Qaroun to the desert on the other side of the lake. There was a lot of sand on the roads leading from the lake into the desert, because of the sandstorms that occurred in the winter.

Some people who were trying to make the road sand-free warned us for thugs (or Arab al-Gebal, the Mountain Arabs, as they called them), who are allegedly living in the desert after the revolution, and who are smuggling drugs, weapons and other stuff. We didn’t see anyone, except for a few strange guys on motorbikes and a police car… Anyway, we made it back safe and sound. Photos can be viewed on my Flickr page.

Update: Mahmoud has passed away in hospital

Two days ago, I wrote about Mahmoud, a servant to a Zamalek family who fell ill and was only discovered in his rooftop room after four days. He was taken to a hospital, where he died yesterday in the presence of his family. Mahmoud was buried in the family grave of a shop owner close to his building in Zamalek.

As my friend told me some additional information on Mahmoud’s life, I feel obliged to include this in my blog to create a more complete picture of his life and death.

In my previous post, I wrote that Mahmoud was abandoned by the family he used to work for as soon as he fell ill. Many people from the neighborhood had told me this, and it seemed like a plausible explanation at the time. However, as it appears now, the story is more complicated.

Mahmoud used to work for the family for a very long time. When the father and mother of the family passed away, their son moved somewhere else. Mahmoud was allowed to stay in his room on the roof, and was still given small amounts of money during Eid (Islamic feasts). I don’t know why Mahmoud didn’t move with this son. Maybe he didn’t need him anymore, or perhaps Mahmoud didn’t want to work for him and preferred to stay. The family’s apartment has been uninhabited since.

The latter explanation seems to be likely. As his cousins told my friends: “[…] he always wanted to be left alone, and [we] hadn’t had contact with him for some time.” People from the neighborhood told us that Mahmoud was a very introvert and lonely man. For example, when he would come down the stairs, he would return halfway if he heard people talking in the garage.

When Mahmoud became ill, the son was traveling, so he couldn’t be reached for help. (I don’t think he ever said that Mahmoud is “not my business” because it appears that nobody spoke to him on Sunday.)

As more information has become available now, I think it’s clear that the story isn’t as black and white as some people in the area made it seem, and as I wrote it down in my previous blog. Still, it’s fair to say that many people have failed to care for Mahmoud (not in the least the ambulance staff and people who didn’t want to help him when he was dying). However, others have tried to help Mahmoud, even when nobody asked them to and while they’d never met him before (like the shop owner who agreed to bury Mahmoud in his family grave because of problems with Mahmoud’s family grave).

May he rest in peace.

Family servant left to die on rooftop of Zamalek residential building

Yesterday, a friend told me the story below.

Mahmoud was in his sixties when he fell ill and was left to die in his little room on the rooftop of a Zamalek residential building. He had been the servant of a family living in that building for almost forty years, but when they thought he wasn’t useful to them anymore, because he was ill and couldn’t perform his tasks, they just forgot about him. He was discovered by the bawab (porter) of the building. He hadn’t eaten or drunk for four days. They put him in the building’s garage, although it was obvious that he should be taken to a hospital.

“He’s not our business,” one member of the family said, when he was asked for help. The security staff of the garage and nearby buildings also didn’t want to get involved, because they were afraid to get in trouble. However, someone decided to call an ambulance. But when the ambulance arrived, nobody stood up for Mahmoud when the personnel asked for more information about him. They were unable to take him to the hospital, as nobody knew who Mahmoud was.

We decided to bring Mahmoud to the hospital ourselves. We carried the old man to a taxi, and took him to Qasr al-Eini Hospital, a government hospital in Manial. The hospital didn’t have any empty beds, so he had to lie on the floor all the time, while we arranged for medication.

We were finally able to reach Mahmoud’s family, and two of his cousins showed up late in the evening. They told us that he always wanted to be left alone, and that they hadn’t had contact with him for some time.

Mahmoud is being treated in the hospital for now, but it’s unclear how long he can stay there as the hospital is always short of beds. A doctor, who isn’t working in Qasr al-Eini, visited him this morning. She said Mahmoud is doing better, and family members were still with him.

If it weren’t for a few people, Mahmoud would have died in his room on the rooftop of a building inhabited by rich Egyptians, for whom it would take just a fraction of their wealth to save him, if they’d care. The selfishness and mentality of some very rich people in Egypt is absolutely disgusting.

Op de fiets door de verkeerschaos van Caïro

Fietsen in Egypte, kan dat? Dat was de centrale vraag op een conferentie die de Nederlandse ambassade in Caïro onlangs in samenwerking met het Nederlands-Vlaams Instituut belegde. Verschillende wetenschappers waren uitgenodigd om te komen spreken over de mogelijkheid om Egyptenaren massaal op de fiets te krijgen.

Dat deze conferentie niet georganiseerd werd om fietsen te stimuleren als gezonde vrijetijdsbesteding werd duidelijk gemaakt door dr. Ahmed Mosa, docent intelligente transportsystemen aan de Duitse universiteit van Caïro. „De oplossingen en aanbevelingen die hier worden gedaan, zijn niet gericht op de kleine groep rijke Egyptenaren die het leuk vindt om af en toe een rondje te mountainbiken. Het is de bedoeling dat zo veel mogelijk mensen uit de middenklasse de auto laten staan en kiezen voor de fiets”, zei hij.

Dat laatste is hard nodig. Vooral de twee grootste steden van Egypte, Caïro en Alexandrië, kampen met enorme verkeersproblemen. De metropool Caïro heeft een redelijk functionerend, maar overbelast netwerk van bus- en metrolijnen. Daarnaast heeft bijna iedereen die het kan betalen een eigen auto, die zelfs voor relatief kleine afstanden binnen de stad gebruikt wordt.

Volgens Ahmed al-Dorghamy, medeoprichter van de eerste Caïreense fietsclub en bestuurslid van de Egyptische milieuorganisatie Green Arm, biedt de in aanbouw zijnde derde metrolijn geen uitkomst voor de problemen. „Automobilisten zullen geen gebruikmaken van de metro”, stelt hij.

Om meer aandacht te krijgen voor de fiets als normaal vervoersmiddel organiseerde de Nederlandse ambassade aansluitend op de conferentie een fietstocht in de omgeving van de ambassade. De organisatoren hadden ongeveer 150 fietsen ter beschikking gesteld. Verschillende fietsclubs zorgden voor nog eens zeker 150 deelnemers, waardoor in totaal ruim 300 fietsers, zowel Egyptenaren als expats, op een vrijdagochtend onder begeleiding van de politie en de lokale motorclub in oranje T-shirts door Caïro trokken. Een aantal Egyptische journalisten deed verslag.

Hoewel deze twee evenementen suggereren dat er nauwelijks fietsers zijn in Egypte en dat fietsen een nieuw concept is, is het tegendeel het geval. De fiets maakt al decennialang deel uit van het dagelijkse verkeer in zowel grote steden als op het platteland. Er is echter een verschil in de manier waarop hij gebruikt wordt: de fiets is in Egypte vooral een middel om goederen te vervoeren. In Caïro rijden de bezorgjongens op oude fietsen zonder remmen, met een rek met vers brood balancerend op hun hoofd.

Helaas heeft de fiets door de huidige gebruikscultuur echter een slecht imago. Fietsen wordt door velen gezien als iets voor het armste deel van de bevolking. Daarnaast is fietsen voor meisjes meestal geen optie, hoewel er wel meisjes zijn die de afkeurende blikken en opmerkingen trotseren.

Deze cultuur kan uiteraard niet veranderd worden door de ideeën van wat Nederlanders. Samenwerking tussen Nederland en Egypte kan het land echter wel helpen om steden zoals Caïro fietsvriendelijker te maken. Er zal daarnaast veel inspanning van maatschappelijke organisaties en de overheid nodig zijn om mensen op de fiets te krijgen.

Dit artikel verscheen op donderdag 13 december in het Reformatorisch Dagblad, en is ook hier online te vinden. 

Nieuwe grondwet Egypte product van Moslim Broederschap

English version here.

In de afgelopen weken was Egypte weer het toneel van grote demonstraties en hevige rellen. Zowel voor- als tegenstanders van president Morsi gingen de straat op. Aanleiding is de constitutionele declaratie die de president op donderdag 22 november uitvaardigde. In de hoofdstad Caïro gingen voornamelijk jongeren al op 19 november op de vuist met de politie na de herdenking van hun kameraden die vorig jaar tijdens gevechten met het leger en de politie omkwamen. Toen vervolgens president Morsi, voorheen een belangrijk lid van de Moslim Broederschap, door middel van een decreet nog meer macht naar zich toe trok, braken ook in andere steden demonstraties uit.

Het moge duidelijk zijn dat president Morsi er niet in geslaagd is om voor eenheid te zorgen in de Egyptische samenleving. Integendeel, door het eenzijdig opereren van de Moslim Broederschap op allerlei gebieden, en het totaal negeren van bezwaren van de oppositie, is Egypte nu meer gepolariseerd dan ooit. Hier moet één kanttekening bij gemaakt worden: de Moslimbroeders hebben wel degelijk samengewerkt met de Salafisten. Het schrijven van de nieuwe grondwet is hier een uitstekend voorbeeld van.

Al vanaf het begin werd de commissie, die belast was met het schrijven van Egypte’s eerste post-revolutionaire grondwet, gedomineerd door deze twee partijen. Na veel protest tegen de eerste constitutionele commissie werd deze door het leger, dat toen nog aan de macht was, ontbonden. De nieuwe commissie vertoonde echter dezelfde symptomen: de islamisten domineren en marginaliseren de overige partijen. Langzamerhand stapten steeds meer niet-islamisten uit de commissie, waaronder grote namen als Amr Moussa, oud-minister van Buitenlandse Zaken en voormalig secretaris-generaal van de Arabische Liga.

Een van de leden die ontslag nam, een lid van de seculiere al-Wafd Partij, vertelde dat leden die tegen de dominantie van de islamisten in opstand kwamen geïntimideerd werden. Volgens hem werd de oppositie het werken in de commissie onmogelijk gemaakt door de voorzitter, die lid is van de Moslim Broederschap. Uiteindelijk zagen zij geen andere mogelijkheid dan ontslag te nemen. Niet dat dit een groot verschil maakte. Door de manier waarop het blok van Moslimbroeders en Salafisten te werk ging, was de oppositie binnen de commissie toch al monddood gemaakt.

Het is dan ook geen verrassing dat het uiteindelijke resultaat vooral de belangen van de Moslim Broederschap en diverse Salafistische groeperingen dient. Er zijn veel voorbeelden te geven, hieronder volgen er enkele. Een van de belangrijkste bezwaren van seculieren en liberalen is uiteraard de rol die de islamitische wetgeving (de sharia) krijgt toebedeeld in de constitutie. Artikel 2 stelt dat de sharia de belangrijkste bron van wetgeving is. Daarmee is de scheiding van religie en staat meteen van de baan. In artikel 4 wordt bepaald dat alleen de islamitische instelling Al-Azhar, de belangrijkste autoriteit op het gebied van de soennitische islam, mag bepalen wat de sharia precies inhoudt. De positie van Al-Azhar is onaantastbaar, aangezien zijn leider niet ontslagen kan worden. De instelling is het overigens niet eens met de aan haar toebedeelde rol.

Vervolgens zijn er diverse artikelen die vrijheden inperken en de mogelijkheid laten voor de staat om op te treden als de morele autoriteit in Egypte. Zo staat in artikel 10 dat de staat de morele waarden van de Egyptische familie zal beschermen. Daarnaast legt artikel 10 een conservatieve interpretatie op van de rol van de vrouw in het gezin.

Het leger, een grote machtsfactor in de Egyptische politiek, komt er goed van af in de nieuwe grondwet. Zo is democratische controle over het leger niet vastgelegd. Van de vijftien leden van de Nationale Defensie Raad, die beslist over de militaire begroting, zijn er acht militair. De raad heeft slechts een enkelvoudige meerderheid nodig om besluiten te nemen, dus samenwerking met de burgerlijke regering is niet nodig. Daarnaast kunnen burgers nog steeds door militaire rechtbanken berecht worden als de misdaad het leger beschadigt, een vage term die gemakkelijk misbruikt kan worden. Blijkbaar durft de Moslim Broederschap de macht van het leger nog niet in te perken.

Op 15 december mag de Egyptische bevolking zich in een referendum uitspreken over de grondwet. Normaal gesproken vinden verkiezingen in Egypte plaats onder auspiciën van rechters als waarnemers. Zij hebben echter aangegeven te zullen staken uit protest tegen Morsi’s aanval op de rechterlijke macht. Desondanks is de president vastbesloten om door te gaan, in de overtuiging dat de grondwet in een referendum zal worden geratificeerd. Ondanks de grote demonstraties van de oppositie, is het te verwachten dat de meerderheid toch voor zal stemmen. Egypte is dan, bijna twee jaar na de revolutie, opgezadeld met een slechte grondwet en een nauwelijks te controleren, machtige regering.

Egypt’s draft constitution is product of Islamists only

Note: I wrote this post a couple of days ago, but forgot to publish it… So here it is.

Over the past few weeks, Egypt has again seen scenes of large demonstrations and clashes between anti-government protesters on the one hand and pro-government supporters and police forces on the other. Protesters turned back to the streets after president Morsi issued a constitutional decree on November 22. Already on November 19, mostly youth clashed with the Central Security Forces after they staged a demonstration in Mohamed Mahmoud Street to remember their friends who died during last year’s clashes with the army. After Morsi’s decree, which extends his powers and makes him and the Constituent Assembly immune from judicial oversight, people in other cities also took to the streets.

It should be clear that Morsi has not succeeded in uniting the Egyptian society, or has even tried to. On the contrary, by the unilateral actions of the Muslim Brotherhood on several (subjects), and by disregarding of all the objections to the draft constitution made by the opposition, Egypt has become more polarized than ever before. One thing has to be noted though: the Muslim Brotherhood has been cooperating excellently with the even more fundamentalist salafi groups, mainly the Nour Party. The drafting process of the constitution poses as a perfect example.

Already from its very establishment the Constituent Assembly, responsible for drafting Egypt’s first post-revolutionary constitution,  has been dominated by the above-mentioned Islamist parties. After strong protest, the first assembly was disbanded by the Supreme Council of Armed Forces, the authority that took over power after Mubarak’s ousting. The new assembly however, showed the same symptoms of its predecessor: Islamists dominating and marginalising the other political parties. Steadily, more and more non-Islamist members resigned, including important politicians as Amr Moussa, former Minister of Foreign Affairs and Secretary-General of the Arab League.

One of the members who resigned from the assembly, member of the secular Wafd Party, said that members who objected to the dominance of the Islamists were intimidated. According to him, the assembly’s president, Hossam el-Gheryany, a member of the Brotherhood, made it almost impossible for them to perform their job within the assembly. In the end, they saw no other option then to resign. Not that resigning made a difference though. By the way in which the block of Brothers and Salafis operated, the opposition to the draft constitution had already been silenced.

It doesn’t come as a surprise that the final result, the draft constitution, mainly serves the Muslim Brotherhood’s and Salafi groups’ interests. There are many examples of this, a few of them will be given below. One of the main objections of seculars and liberals obviously is the role of Islamic law (the sharia) within the constitution. Article 2 states that sharia is the main source of legislation, which makes the seperation of religion and state non-existent. Article 4 states that only the Islamic institution of Al-Azhar, the most important authority regarding Sunni Islam, may define the meaning and contents of sharia. The position of the Grand Shaykh unimpeachable. It must be said that even Al-Azhar doesn’t agree with the role that it has been given.

There are also several articles that restrict freedom of civillians and that leave the possibility for the state to act as the moral authority of Egypt. Article 10 for example, states that the state will protect the moral values of the Egyptian family. Besides that, article 10 also imposes a conservative interpretation of the role of women in their families.

The power of the army, a very important player within Egyptian politics, has been left unchallenged in the new constitution. Democratic oversight of military affairs has not been secured. Eight of the fifteen members of the National Defense Council hail from the military, while only simple majority is needed for decision-making, thus making sure that civilians can’t challenge the military in this council. Besides the lack of democratic control, the military is still allowed to try civilians in its courts, if the crime was committed against the army, a very vague description which can easily be exploited. Apparently, the Muslim Brotherhood doesn’t want to constrain the army’s powers.

On December 15, Egyptians will be able to vote on the constitution in a referendum. The opposition however, has demanded that Morsi postpones the vote and rescinds his constitutional decree that caused the current political crisis. It is still unclear if the Muslim Brotherhood will give in to these demands. If they don’t, Egyptians will most likely vote the constitution into law, mainly because of the well-organized voting machine that the Muslim Brotherhood can rely on, as well as bribing poor voters with food and other benefits (also known as vote-rigging). Egypt will then, almost two years after the revolution, be burdened with a very bad constitution, potentially granting the state enormous powers.

Cycling trip to Fayoum

Last weekend, during the first two days of Eid al-Adha, I went to Fayoum with three friends (@MarwaMFarid, @moftasa and Peter, who didn’t enter the digital age yet). By bicycle, that is. On Friday, we left Cairo at about 6.45am, although we had planned to leave at 6am. Unfortunately, I had been to a party the night before, so Peter woke me up at 6.15 to ask if I was already on my way to the agreed upon square in Giza.

So, after this short delay, we took the Desert Road to Fayoum, which is a distance of about 60 kilometers. We finally entered the village of Tunis at 4pm after 110 kilometers, the last 35 kilometers cycling along Lake Qarun in Fayoum. Except for some minor injuries, we didn’t experience any problems.

The next day we left our ‘ecolodge’ at 9am, heading for Fayoum City. The roads were a bit narrower and more crowded than Friday, especially Toktoks were causing some frustration and dangerous situations. After another 45km we arrived at our destination. The original plan was to go to Beni Suef and take a microbus or train from there, but because we had had some delays, we decided to call it a day. The microbus from Fayoum dropped us off at Monib, so we still had to cycle about 10 kilometers before we could enjoy our well-deserved ice cream at Mandarine Koueider in Zamalek.

Check out the photos on Flickr!